Nerabezaroan hasi nintzen psikologia munduaz interesatzen, garai hartako ohiko galdera gogoetatsuak egiten hasi nintzenean, hala nola ni nor naizen, pertsonei buruz, emozioei buruz, harremanei buruz, familiari buruz. Liluragarria iruditu zitzaidan niretzat hain ezezaguna eta hain aberasgarria den mundu honetan murgiltzen hastea.

Psikologia ikasketak hastearekin batera, nerabezaroko nire galdera guztien erantzunak aurkituko nituela pentsatu nuen, errorea!, erantzunak ez zeuden lortzen ari nintzen ezagutzetan. Ezagutzek eta prestakuntzak laguntzen zuten, baina hainbeste bilatzen nuen neure burua aurkitzea egunerokoan zegoen, bizitzak jartzen dizkigun oztopoak gainditzen eta erabakiak hartzen. Desmitifikatzen joan nintzen beste akatsetako bat bizitzan arazo guztiak gaindituta dauzkagula eta arazo horiek gabe bizi gaitezkeela sinestea izan zen.

Sumindu egin ninduen konturatzeak beti egongo garela egoerez eta uneez inguratuta,eta hartu beharreko erabakiez, eta inoiz ez zela iritsiko bizitzan garai bat zailtasunik gabe. Nire ustez, oztopoak beti egongo direla, ezberdinak, birziklatuak, baina beti egongo direla jabetzea inflexio-puntu bat izan zen nire bizitza ulertzeko moduan.

Haiekin bizitzen ikastea da trikimailua, haiek eramaten jakiten lagunduko diguten tresnak garatzen ikastea. Tresnak ezagutzaren eta prestakuntzaren parte dira.